Yalova Uğur Dershanesi ve Bahçeşehir koleji maceramdan sonra yolum 28 Aralık 2009 tarihinde Sivas’a düştü.

Milli mücadelenin temellerinin atıldığı, Anadolu Selçuklularına ev sahipliği yapmış, tarihle yoğrulmuş, tarihle pişmiş, her mahallesi, her sokağı, her taşı; acıyı, çileyi, zulmü görmüş kahraman Sivas. Havaalanından şehir merkezine doğru yola çıktığımızda daha önce hiç görmediğim, fakat tarih ve coğrafya kitaplarından okuduğum Sivas’ı beynimde ve gönlümde bir yere oturtmanın huzuru içerisinde; etrafı boz toprakları seyrede seyrede, upuzun bulvarı geçip kongre binasının önünde otobüsten indim. Kongre binasının önünde ‘Cumhuriyet’in temellerini burada attık’ diye gurur ve onur dolu bir cümleyle karşılaşmak, daha doğrusu misafirlerini böylesine etkileyici karşılamak galiba Sivas’a has bir şeydi. Bavulları öğretmen evine bıraktıktan sonra hemen kongre binasına gittim. Çok güzel, itinayla bakılmış taş binanın birinci katı Sivas’ı ve Sivas kültürünü tanıtıyordu. Evet, bir müzeydi ama her şeyi kısmen bulmak ve yaşamak mümkündü. İkinci katta Atatürk’ün yatak odası, toplantı odası, telsiz odası ve kongre salonu vardı. Hepsi çok otantik ve çok çok güzeldi. Kongre salonuna girdiğimde apayrı duygular içerisindeydim. Salon büyük değildi fakat kırk kişilik delegeye sahip, eski okul sıralarının ard arda sıralandığı, her sıranın üzerinde kongreye katılanların küçük fotoğraflarının olduğu, duvarların özellikle kürsünün bulunduğu tarafta halılarla süslenmiş, otantik bir oda. O günleri yaşadım, alınan kararları ve bu kararların arkasındaki azmi, gözlerimi kısa süreli kapatıp düşündüm. Evet, ALLAH bu milleti seviyordu ve bu millete yardım etmişti, Fransız’ı, İngiliz’i, İtalyan’ı, Yunan’ı, Rum’u, Ermeni’si, hepsi bu yüce millete savaş açmıştı. İçte ve dışta herkes, elinden geleni ardına koymaksızın, tarihin sayfalarından Türk milletini silmek için ant içmişlerdi. Ama birileri de bu yüce milleti var etmek için ant içmişti. Bu andı içenler bu küçük salonda büyük kararlar almışlardı, böylesine duygular içerisinde kongre binasını gezdim durdum. Kongre binası ve etrafı çok güzel düzenlenmişti.

Çifte minareli medrese, onun yanında Kale Cami, az ileride Buruciye Medresesi yine yolun karşı tarafında Jandarma binası onun kadar güzel Valilik. Meydan o kadar güzel düzenlenmişti ki bu tarihi yerler hep bir arada, çevre düzenlemesi harika, emeği geçen herkese teşekkür etmek de bir borç olsa gerek.

Sivas’ın geniş caddeleri, geceleri çok güzel ışıklandırılmış. Hava soğuk olmasına rağmen herkesin dışarıda gezdiği bir yer. Binaların hem modern hem otantik oluşu, alışveriş merkezlerinin yeni ve eski binalara uyumu, kısacası şehircilik adına ne ararsanız var burada. Sivas, tertemiz ve pırıl pırıl bir şehir...

Kaldığım süre içerisinde Sivaslılarla bolca sohbet ettim hepsinin yakındığı, üzüldüğü, hatırlamak dahi istemediği bir olay var o da Madımak olayı. İnsanlar; ‘Yaşanmaması gereken bir olaydı’ diye ifade ediyorlar.

Bizi birbirimize düşürdüler, insanlar yandı, halk birbiriyle çatıştı. Bu olay Sivas’a yakışmadı. Herkesin ve her kesimin dilinden bu ifadeler dökülüyordu. Sivaslı bu olayla anılmak istenmiyordu fakat gerçekti gerçeklerden de kimse kaçamazdı.

Sivas’tan sonra yolum Kangal’daydı. Hepimiz Kangal’ı köpekleriyle tanımıştık. Gördüğüm en asil hayvandı. Devlet ırkın özelliği kaybolmasın diye üretme çiftliği kurmuş, veterinerini, bakıcılarını görevlendirmişti. Daha da özen ve itina gösterilebilir diye düşünüyorum ama anladığım kadarıyla ödenekleri yok ve personel sayıları az.

Sivas ne kadar gelişmişse, Kangal bir o kadar gerilemişti. Küçük bir Anadolu kasabasıydı… Sıcakkanlı ve sevecen insanları, daracık ve çamurlu yolları, sert esen rüzgârı kadar yumuşak ve güler yüzlü Kangallılar. Öğretmenevi’nde kaldığım süre içerisinde beni hiç yalnız bırakmayan, yalnızlığımı paylaşan dostlarım oldu. Rafet Bey, Mustafa Bey, Hasan Bey, İrfan Bey’in haklarını ödemem mümkün değil. Öğretmenevinin kapısından ilk girdiğimde ‘Hocam hoş geldiniz, çay içer misiniz?’ ifadesiyle samimi bir şekilde karşılanmam, ardından bizlere oda tahsis etmeleri ve ilgilenmeleri… Rafet Bey; gönül dostu, mütevazı, ağırbaşlı, memleketi için bir şeyler yapmaya çalışan yiğit Anadolu çocuğu. O kadar çok ilgilendi ki çoğu zaman ilgiden mahcup oluyordum. Kangal çiftliğine, Balıklı kaplıcaya, Divriği’ye götürüp gezdirdi. Evini ve sofrasını benimle paylaştı. Ne diyebilirim ki, Allah razı olsundan başka…

Mustafa Bey şube müdürlüğü yapıyordu. Tarsusluydu. Üç yıldır kangaldaydı. Çok çalışkan, yardımsever insandı. Sert görünüşünün ardında sımsıcak, sevgi dolu yüreği vardı. Uzun kış gecelerinde sürekli sohbet ettik durduk.

Hasan Bey ilçe milli eğitim müdürüydü, Kangallıydı ve işi hakikaten çok zordu. Kangallı olması işini bir kat daha artırıyordu. Mutluydu memleketine hizmet etmekten. Öğretmen sayısının yetersiz oluşu, sözleşmeli ve ücretli öğretmenlerinin olması, sürekli bir sirkülasyonun baş döndürücü hızı, kapanan köy okulları, taşımalı sistemin çalışması, eğitim ve öğretim için donanım eksikliği. Hepsiyle uğraşmaktan kendine ve ailesine vakit ayıramıyordu. Hafta sonları dahi genç öğretmenlerin yetiştirilmesi için seminerlerde aktif rol alıyordu. Devletimin böyle insanlara çok ihtiyacı var.

İrfan Bey, Aytekin Bey, Hayrettin Bey… Hepsini ve samimiyetlerini unutmam mümkün değil. Teşekkür ederim. Bir sonraki yazımı Alacahan ve orada yaşadıklarıma ayıracağım, şimdilik hoşça kalın.